Ciekawe artykuły

Ciekawe artykuły

Nietrzymanie Moczu

Profilaktyka i leczenie zaburzeń oddawania moczu u kobiet – artykuł Prof. Baranowskiego zamieszczony w MAGAZYNIE “CURATE”

Brak kontroli nad utrzymaniem moczu w pęcherzu w wymiarze epidemiologicznym jest zjawiskiem bardzo powszechnym. Według różnych statystyk dotyczy on jednej na cztery kobiety. Dane te jednoznacznie wskazują, że zaburzenia oddawania moczu występują częściej niż tak powszechnie występujące schorzenia jak cukrzyca, depresja czy nadciśnienie tętnicze.
Wyróżniamy dwa zasadnicze typy zaburzeń gromadzenia i oddawania moczu – najczęściej występuje wysiłkowe gubienie („nietrzymanie”) moczu i zespół zaburzeń określany jako zespół „niespokojnego” pęcherza (zespół nadaktywnego pęcherza). Oczywiście te dwie formy zaburzeń mogą występować łącznie – wtedy określamy je jako postać mieszaną, o różnym natężeniu obu form nietrzymania moczu.
Współcześnie dosyć dobrze znamy przyczyny zaburzeń w oddawaniu moczu – znajomość czynników ryzyka tych zaburzeń legła u podstawy sformułowania pewnych zaleceń profilaktycznych.

Chcesz przeczytać cały artykuł Prof. Baranowskiego zamieszczony w Magazynie “Curate” kliknij CURATE -Nietrzymanie moczu

Artykuł do pobrania w wersji pdf kliknij  CURATE -Nietrzymanie moczu

<script>
(function(i,s,o,g,r,a,m){i[‘GoogleAnalyticsObject’]=r;i[r]=i[r]||function(){
(i[r].q=i[r].q||[]).push(arguments)},i[r].l=1*new Date();a=s.createElement(o),
m=s.getElementsByTagName(o)[0];a.async=1;a.src=g;m.parentNode.insertBefore(a,m)
})(window,document,’script’,’https://www.google-analytics.com/analytics.js’,’ga’);

ga(‘create’, ‘UA-99738737-1’, ‘auto’);
ga(‘send’, ‘pageview’);

</script>

Miejsce dla fizjoterapii

Miejsce dla fizjoterapii

Nietrzymanie Moczu

W całym procesie profilaktyki oraz leczenia nietrzymania moczu fizjoterapeuta odgrywa kluczową rolę. Nie ogranicza się ona jedynie do ćwiczeń. To szereg zmian jakie powinien wprowadzić pacjent w procesie leczenia,
od zmiany nawyków dnia codziennego, zbilansowania diety, po aktywność fizyczną odpowiadającą jego potrzebom i możliwościom. Pod pojęciem  profilaktyki mieści się edukacja kobiet w zakresie mechanizmu niewydolności przepony moczowo-płciowej, czynników ryzyka oraz ich eliminowania.    

Podstawą do podjęcia pracy z fizjoterapeutą jest diagnostyka zaburzeń mikcji – to z jakim rodzajem nietrzymania moczu zgłasza się pacjent, czy jest to np. wysiłkowe nietrzymanie moczu, parcia naglące, czy postać mieszana. Powód  nietrzymania też może być różny – np. ciąża, menopauza, zabiegi ginekologiczne, zaburzenia statyki narządu rodnego.  Najczęściej  na terapię zgłaszają się pacjenci po wizycie u lekarza specjalisty. Pozwala to zdecydowanie szybciej i indywidualnie ułożyć plan terapii. Fizjoterapeuta uroginekologiczny również dysponuje testami pozwalającymi określić stan mięśni dna miednicy, funkcję zwieraczy oraz  świadomość ich pracy. Kluczowe znaczenie w diagnostyczne ma wywiad  i kwestionariusze pozwalające ocenić skalę problemu. Istotnym badaniem jest pomiar siły mięśni dna miednicy za pomocą badania EMG (elektromiografia).
    
Problem nietrzymania moczu to nie tylko problem dna miednicy. Podchodząc do problemu pacjenta w sposób holistyczny ocenić należy m.in. postawę, funkcję stawów biodrowych, stawów krzyżowo- biodrowych, wydolność przepony moczowo-płciowej, co może w sposób pośredni rzutować na funkcję dna miednicy. Fizjoterapeuta może wspomóc proces leczenia dzięki profilaktyce, ćwiczeniom, terapii manualnej, edukacji. Uzupełnieniem są też zabiegi z zakresu fizykoterapii – np. elektrostymulacja.

Istotne jest, aby pacjent zgłaszający się do gabinetu fizjoterapeuty uroginekologicznego miał świadomość, że leczenie wymaga czasu i pełnej współpracy pacjent- terapeuta, konieczności stosowania się do zaleceń i systematyczności.

<script>
  (function(i,s,o,g,r,a,m){i[‘GoogleAnalyticsObject’]=r;i[r]=i[r]||function(){
  (i[r].q=i[r].q||[]).push(arguments)},i[r].l=1*new Date();a=s.createElement(o),
  m=s.getElementsByTagName(o)[0];a.async=1;a.src=g;m.parentNode.insertBefore(a,m)
  })(window,document,’script’,’https://www.google-analytics.com/analytics.js’,’ga’);

  ga(‘create’, ‘UA-99738737-1’, ‘auto’);
  ga(‘send’, ‘pageview’);

</script>

prof. Włodzimierz Baranowski

prof. Włodzimierz Baranowski

Nietrzymanie Moczu, Specjaliści

Prof. zw. dr hab. med. Włodzimierz Eligiusz Baranowski

 

Absolwent Wydziału Lekarskiego Akademii Medycznej w Lublinie – dyplom lekarza z wyróżnieniem. Długoletni Kierownik Kliniki Ginekologii i Ginekologii Onkologicznej WIM w Warszawie, od 2015 roku kierownik Oddziału Ginekologii Onkologicznej Centrum Onkologii Ziemi Lubelskiej i konsultant Kliniki Ginekologii i Ginekologii Onkologicznej WIM w Warszawie. Autor ponad 300 prac i doniesień zjazdowych. Prowadził badania naukowe we współpracy z Katedrą Chemii Fizjologicznej i Biologii Molekularnej AM w Lublinie, Katedrą Higieny AM w Lublinie, Instytutem Chemii Bioorganicznej PAN w Poznaniu, Instytutem Onkologii w Warszawie, Instytutem Biochemii i Biofizyki PAN w Warszawie, Instytutem Biochemii Philipps Universitat w Marburgu (Niemcy) oraz Institut de Biologie Moleculaire et Cellulaire du CNRS w Strasbourgu (Francja). Stypendysta Rządu Republiki Francuskiej, Ministerstwa Nauki i Technologii Republiki Francuskiej, stypendysta Association pour Recherche sur le Cancer (ARC), stypendysta Federation of European Biochemical Societies (FEBS). Trzykrotnie nagrodzony przez Ministra Zdrowia za działalność naukową. Wieloletni przewodniczący Sekcji Nauk Podstawowych oraz Sekcji Uroginekologii Polskiego Towarzystwa Ginekologicznego. Ekspert w zakresie endokrynologii ginekologicznej (w tym endokrynologii przekwitania) oraz uroginekologii – szczególnie w leczeniu różnych form nietrzymania moczu i chirurgii zaburzeń statyki narządu płciowego u kobiet.

Więcej szczegółów

Stan cywilny: żonaty (Hanna lek.), córka (Magdalena ’82), syn (Maciej ’88)

Kariera naukowa

Stopień dr n. med. uzyskał w1987 roku, a w 1994 roku uzyskał stopień dr hab. n. med. na podstawie dorobku naukowego i pracy pod tytułem ”Badania cytoplazmatycznych transportujących kwasów rybonukleinowych (tRNA) w tkankach nowotworów złośliwych jajnika u kobiet” Akademia Medyczna w Lublinie. Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 31.07.2000 roku uzyskał tytuł naukowy profesora nauk medycznych. Od 2005 roku profesor zwyczajny nauk medycznych

Kariera zawodowa

Dyplom lek. med. uzyskał w 1980 (Diploma summa cum laude średnia ocen – 4,74) na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Lublinie. Od 1987 roku adiunkt w II Klinice Ginekologii Operacyjnej, od 01.09.1999 roku na stanowisku profesora nadzwyczajnego w II Katedrze i Klinice Ginekologii AM w Lublinie, od 01.10 1999 do 31.03.2000 roku kierownik I Katedry I Kliniki Ginekologii I Położnictwa we Wrocławiu, od 01.10.2002 roku do 30.06.2015 roku Kierownik Kliniki Ginekologii i Ginekologii Onkologicznej WIM w Warszawie, od 01.07.2015 roku kierownik Oddziału Ginekologii Onkologicznej Centrum Onkologii Ziemi Lubelskiej i konsultant Kliniki Ginekologii i Ginekologii Onkologicznej WIM w Warszawie.

Działalność naukowa

Autor ponad 300 prac i kilkuset doniesień zjazdowych (większość w języku angielskim). Łączny współczynnik wpływu (IF) dla publikacji pełnych ponad 90, w tym prestiżowa publikacja części wyników pracy habilitacyjnej w Cancer Research i Nucleic Acid Research. Promotor 8 ukończonych dokoratów (3 w toku) oraz opiekun 3 habilitacji.

Główne tematy badawcze

1. Onkologia ginekologiczna w aspekcie zmian molekularnych – modyfikacje DNA i transferowych RNA w nowotworach narządu płciowego u kobiet jako markery onkologiczne.
2. Endokrynologia ginekologiczna – receptory dla hormonów sterydowych – implikacje kliniczne
3. Wpływ czynników środowiskowych (zanieczyszczenia) na medycynę rozrodu
4. Materiały syntetyczne w uroginekologii
5. Nowoczesne techniki operacyjne w uroginekologii

Badania naukowe prowadzone są we współpracy z Katedrą Chemii Fizjologicznej I Biologii Molekularnej (prof. M. Stryjecka – Zimmer), Katedrą Higieny (prof. M. Sieklucka-Dziuba), Instytutem Chemii Bioorganicznej PAN w Poznaniu (prof. J. Barciszewski), Instytutem Onkologii w Warszawie (prof. J. Siedlecki), Instytutem Biochemii i Biofizyki PAN w Warszawie (doc. A. Przykorska), Instytutem Biochemii Philipps Universitat w Marburgu (prof. Karl Reuter) oraz Institut de Biologie Moleculaire et Cellulaire du CNRS w Strasbourgu (prof. G. Keith, prof. C. Florentz)

Kierownik i główny wykonawca grantów naukowych

1. KBN (dwukrotnie)
2. Polonium (grant rządu Republiki Francuskiej i KBN w latach 1996-1998)
3. Federacji Europejskich Towarzystw Biochemicznych (FEBS)
4. Rządu Republiki Francuskiej
5. Ministerstwa Nauki i Technologii Republiki Francuskiej
6. Association pour Recherche sur le Cancer (ARC)

Pobyty stypendialne za granicą

Od 1990 roku wielokrotne pobyty stypendialne (w sumie 26 miesięcy) we Francji jako stypendysta Rządu Republiki Francuskiej, Ministerstwa Nauki i Technologii Rep. Francuskiej, Association pour Recherche sur le Cancer (ARC), Federation of European Biochemical Societies (FEBS).

Najważniejsze wyróżnienia

Trzykrotnie nagroda Ministra Zdrowia za działalność naukową. W 1995 – recenzent rozprawy doktorskiej i członek komisji przewodu doktorskiego Jaquesa Heitzlera na Uniwersytecie im. L. Pasteura w Strasbourgu we Francji. Od marca 2002 roku Przewodniczący Sekcji Nauk Podstawowych Polskiego Towarzystwa Ginekologicznego. Dwie kadencje (do 2015 roku) przewodniczący Sekcji Uroginekologii PTG

Działalność zawodowa

Główne dziedziny działalności zawodowej obejmują
Ginekologię operacyjną w tym:
onkologię ginekologiczną – wykonuje pełny zakres operacji radykalnych przy nowotworach narządu płciowego
zaawansowane techniki w endoskopii ginekologicznej – wykonuje pełny zakres operacji endoskopowych (histeroskopia, laparoskopia) łącznie z laparoskopowymi operacjami w nietrzymaniu moczu i operacjami onkologicznymi drogą laparoskopową. Wielokrotnie był wykładowcą i operatorem pokazowych zabiegów w czasie kursów endoskopii ginekologicznej (Lublin, Wrocław, Bydgoszcz, Poznań)
uroginekologię – pełny zakres operacji w uroginekologii, a szczególnie w nietrzymaniu moczu (TVT, IVS) i korekty statyki narządu płciowego u kobiet. Wielokrotnie wykładowca i operator pokazowych zabiegów w czasie kursów ogólnopolskich (Bydgoszcz, Lublin, Wrocław, Poznań Kielce, Tychy, Cottbus, Moskwa, Białystok, Szczecin, Rzeszów, Radom, Warszawa – inne szpitale poza WIM)
endokrynologię ginekologiczną – zaburzenia płodności (współpraca z warszawskimi I lubelskimi ośrodkami leczenia niepłodności), prekursor w Polsce  technik w zakresie onkofertility, endokrynologia okresu przekwitania

<script>
  (function(i,s,o,g,r,a,m){i[‘GoogleAnalyticsObject’]=r;i[r]=i[r]||function(){
  (i[r].q=i[r].q||[]).push(arguments)},i[r].l=1*new Date();a=s.createElement(o),
  m=s.getElementsByTagName(o)[0];a.async=1;a.src=g;m.parentNode.insertBefore(a,m)
  })(window,document,’script’,’https://www.google-analytics.com/analytics.js’,’ga’);

  ga(‘create’, ‘UA-99738737-1’, ‘auto’);
  ga(‘send’, ‘pageview’);

</script>

Fizjoterapia uroginekologicza

Fizjoterapia uroginekologicza

Nietrzymanie Moczu

Fizjoterapia uroginekologiczna wychodzi na przeciw Pacjentom z problemami w obrębie miednicy mniejszej.

Najważniejszą kwestią jest jasne określenie z jaką formą inkontynencji mamy do czynienia. Umożliwia to przeprowadzenie właściwej, indywidualnie dostosowanej do potrzeb pacjenta terapii. Całość postępowania fizjoterapeutycznego polega przede wszystkim na holistycznym podejściu, uwzględniając ciało człowieka jako nierozerwalną całość. Dlatego też fizjoterapia w tej dziedzinie wykorzystuje zabiegi z zakresu fizykoterapii (np. elektrostymulację), biofeeback, poza tym terapię manualną, ćwiczenia mm. dna miednicy, kondycjonowanie pęcherza, zmianę nawyków dnia codziennego.

Rola dna miednicy w organizmie człowieka jest wielopłaszczyznowa, dlatego też fizjoterapia w tym zakresie powinna uwzględniać jej funkcje, a są nimi:

  • podparcie dla organów znajdujących się w miednicy,
  • utrzymywanie cewkowo/odbytniczego ciśnienia zamknięcia podczas czynności dnia codziennego,
  • podpieranie odbytu, 
  • utrzymywanie kąta odbytowo-odbytniczego,
  • rozluźnienie podczas procesu mikcji, defekacji i porodu,
  • funkcja seksualna,
  • stabilizacja tułowia, kości guzicznej, kości krzyżowej,
  • najaktywniejsza grupa mięśniowa w tracie wykonywania codziennych czynności życiowych.

 

Szerokim zastosowaniem i dużą skutecznością w zachowawczym  leczeniu nietrzymania moczu z zakresu fizykoterapii cieszy się elektrostymulacja oraz elektrostymulacja funkcjonalna (FES), której celem jest regeneracja nerwów oraz poprawa ośrodkowej kontroli nad czynnością mięśni lub narządów. Zabiegi te należy wykonywać regularnie w celu osiągnięcia jak najlepszych rezultatów. Do zabiegu wykorzystywane są elektrody dopochwowe i elektrody powierzchowne oraz trening mięśni w postaci biofeeback’u, jako terapia wysiłkowego nietrzymania moczu, pęcherza nadreaktywnego, mieszanej formy nietrzymania moczu oraz bólu w obrębie miednicy i po zabiegach operacyjnych.
Terapia wysiłkowego nietrzymania moczu opiera się na nauce prawidłowego oddychania (uruchomieniu przepony miednicy, przepony klatki piersiowej, górnego otworu klp), skoordynowaniu oddechu z ruchem
i pracą mięśni. Skupia się na umiejętności świadomego zamykania dna miednicy (w różnych okolicznościach dna codziennego -np. kaszel, kichanie), poprawie siły i wytrzymałości mięśniowej. To również praca nad postawą
i nawykami pacjenta.

Terapia pęcherza nadreaktywnego (OAB) to poza elektrostymulacją, terapia dna miednicy ze szczególnym uwzględnieniem fazy relaksacji, terapie behawioralne, polegające na nauczeniu się kontrolowania i modyfikowania odruchów związanych z kontynencją, nauka odraczania, kontrola przyjmowania określonej ilości płynów w ciągu dnia oraz biofeedback, ćwiczenia mięśni dna miednicy, poprawa postawy ciała.

Terapia pacjentów po zabiegach operacyjnych w obrębie miednicy – należy zwrócić uwagę na to, iż dużo skuteczniejsza okazuje się być terapia fizjoterapeutyczna u pacjentów z planowanymi zabiegami operacyjnymi, u których  zastosowano fizjoterapię przedoperacyjną. Po operacjach w miejscu cięcia powstaje blizna (tkanka powstała wtórnie w miejscu wcześniejszego przerwania ciągłości skóry), może ona powodować wiele restrykcji zarówno bezpośrednio na samej bliźnie jak również w sąsiadujących ją tkankach. Terapia obejmuje ćwiczenia mięśni dna miednicy; terapię mięśniowo-powięziową, poprawę postawy ciała, naukę zachowań dnia codziennego, mające na celu redukcję ciśnienia jamy brzusznej, terapia przeciwbólowa, przeciwobrzękowa.

Terapia obniżenia narządów miednicy mniejszej ma na celu poprawę funkcji rozworu moczowo-płciowego, poprawę siły i umiejętności kontrolowania mięśni dna miednicy, terapię stawów-krzyżowo biodrowych, naukę relaksacji, odciążenie struktur więzadłowych, poddawanych dużym obciążeniom wynikającym z tytułu obniżenia narządów.
    
Wykorzystanie EMG w fizjoterapii uroginekologicznej.

Elektromiografia mięśni dna miednicy (EMG) jest bardzo pomocnym narzędziem w terapii pacjentów z nietrzymaniem moczu. Decydująca dla trzymania moczu jest czynność mięśni i ich unerwienie – i tu EMG, jako jedyne badanie służy ocenie funkcji tych struktur. Dzięki wykorzystaniu możliwości jakie stwarza EMG
w codziennej pracy, możemy obiektywnie i łatwo ocenić:

  • koordynację nerwowo-mięśniową,
  • zdolność pacjenta do utrzymania skurczu mięśni,
  • szybkość reakcji na polecenie skurczu i relaksacji,
  • zdolność do relaksacji po wysiłku.

W terapii prowadzonej przez fizjoterapeutę jesteśmy w stanie ocenić, czy pacjent potrafi świadomie napiąć mięśnie dna miednicy w sposób izolowany, czyli bez jednoczesnego włączania do pracy mięśni kończyn dolnych, pośladków czy brzucha. Metoda ta polega na czynnym zaangażowaniu pacjenta podczas wykonywania zabiegu, co pozwala osiągnąć lepsze efekty terapii.

<script>
  (function(i,s,o,g,r,a,m){i[‘GoogleAnalyticsObject’]=r;i[r]=i[r]||function(){
  (i[r].q=i[r].q||[]).push(arguments)},i[r].l=1*new Date();a=s.createElement(o),
  m=s.getElementsByTagName(o)[0];a.async=1;a.src=g;m.parentNode.insertBefore(a,m)
  })(window,document,’script’,’https://www.google-analytics.com/analytics.js’,’ga’);

  ga(‘create’, ‘UA-99738737-1’, ‘auto’);
  ga(‘send’, ‘pageview’);

</script>

Leczenie

Leczenie

Nietrzymanie Moczu

Nietrzymanie moczu (NTM) można leczyć zachowawczo (farmakologicznie i niefarmakologicznie) lub chirurgicznie.

Leczenie zachowawcze niefarmakologiczne stosowane jest jako podstawowa forma terapii w przypadku osób NTM (stopień I, IIa), a także w ramach profilaktyki u osób z grup ryzyka. W ramach leczenia zachowawczego zaleca się zmianę trybu życia, nawyków dnia codziennego oraz fizjoterapię – terapię dna miednicy (m.in. wzmacnianie mięśni krocza). Fizjoterapia oferuje wiele metod, mających na celu poprawę funkcji dna miednicy oraz poprawę jakości życia osoby z NTM. Tym mianem określa się: ćwiczenia mięśni dna miednicy, elektrostymulację mięśni dna miednicy, terapię manualną, biofeedback, stymulację magnetyczną oraz trening pęcherza.

Ćwiczenia mięśni dna miednicy mogą być stosowane przez kobiety w każdym wieku również jako forma profilaktyki. Mięśnie dna miednicy stanowią podporę dla całej górnej części tułowia, trzewi jamy brzusznej
i miednicy. Ograniczają rozprzestrzenianie się przyrostu ciśnienia śródbrzusznego i odpowiadają za prawidłowe funkcjonowanie układów: pokarmowego (odbyt), rozrodczego (pochwa) i moczowego (cewka moczowa). Kiedy mięśnie są osłabione, działanie ich staje się mniej efektywne. Wynikiem tego może być mimowolne wyciekanie moczu
z pęcherza w czasie wzrostu ciśnienia w jamie brzusznej (kaszel, śmiech, bieg czy ćwiczenia fizyczne).

Elektrostymulacja polega na stymulacji mięśni dna miednicy za pomocą wiązki prądu elektrycznego (metoda ta polecana jest pacjentom, którzy nie są w stanie samodzielnie efektywnie wykonywać ćwiczeń mięśni dna miednicy). Ma ona również zastosowanie w leczeniu przypadków naglącego nietrzymania moczu i zespołów bólowych.

Biofeedback jest nauką świadomego kurczenia i relaksacji mięśni dna miednicy, która działa na zasadzie sprężenia zwrotnego. Polega na kontrolowanym, zarówno przez terapeutę, jak i pacjenta, świadomym ćwiczeniu skurczów mięśni dna miednicy. Biofeedback wymaga specjalnej aparatury rejestrującej i umożliwiającej odbiór wzrokowy lub słuchowy rejestrowanych zmian, co pozwala regulować i kontrolować pracę mięśni. Połączenie tych wszystkich elementów sprawia, że jest to jedna z najefektywniejszych metod leczenia.

Trening pęcherza to świadome odraczanie momentu oddawania moczu, połączone z notowaniem występowania parć naglących i mikcji w specjalnym dzienniczku. Istotne jest także kontrolowanie ilości i częstości przyjmowanych płynów.

Żadna z metod fizjoterapii nie jest niestety finansowana przez Narodowy Fundusz Zdrowia.

<script>
  (function(i,s,o,g,r,a,m){i[‘GoogleAnalyticsObject’]=r;i[r]=i[r]||function(){
  (i[r].q=i[r].q||[]).push(arguments)},i[r].l=1*new Date();a=s.createElement(o),
  m=s.getElementsByTagName(o)[0];a.async=1;a.src=g;m.parentNode.insertBefore(a,m)
  })(window,document,’script’,’https://www.google-analytics.com/analytics.js’,’ga’);

  ga(‘create’, ‘UA-99738737-1’, ‘auto’);
  ga(‘send’, ‘pageview’);

</script>

Kogo dotyczy i rodzaje NTM

Kogo dotyczy i rodzaje NTM

Nietrzymanie Moczu

Kobiety

– po porodzie
– po ciąży
– choroby układu oddechowego (przewlekły kaszel) – wzrost ciśnienia brzusznego
– praca fizyczna (podnoszenie ciężarów)
– po  zabiegach ginekologicznych i onkologicznych w miednicy mniejszej, wynikające z zaburzeń statyki i z odnerwienia
– choroby neurologiczne – SM, choroba Parkinsona, dyskopatia, urazy kręgosłupa

Mężczyźni

– po zabiegach urologicznych i onkologicznych z uszkodzeniem zwieracza lub jego unerwienia np. po prostatektomii radykalnej
– po zabiegach na miednicy mniejszej z uszkodzeniem splotów miednicznych
– choroby neurologiczne – SM, choroba Parkinsona, dyskopatia, urazy kręgosłupa
– wtórne do przeszkody podpęcherzowej – np. przerost gruczołu krokowego, zwężenie szyi pęcherza
– pęcherz nadreaktywny

Nietrzymanie moczu (NTM) to niezależny od woli wyciek moczu. Wyróżnia się trzy główne rodzaje nietrzymania moczu: wysiłkowe, naglące i mieszane.

Wysiłkowe nietrzymanie moczu

Wyciek moczu podczas wysiłku fizycznego, kichania, kaszlu. Występuje najczęściej spośród wszystkich wymienionych rodzajów NTM. Szacuje się, że na tę postać NTM cierpi około 40% wszystkich osób z nietrzymaniem moczu. Zdecydowana większość osób cierpiących na wysiłkowe NTM to kobiety. Wiąże się to przede wszystkim
z charakterystycznymi dla tej grupy czynnikami ryzyka, takimi jak zmiany hormonalne w okresie menopauzy
czy porody i ciąże. Dodatkowo, objawy mogą nasilać się w wyniku stosowania niektórych leków, palenia tytoniu, spożywania dużych ilości kofeiny. Chorobie sprzyja również otyłość, uporczywy kaszel (choroby płuc), przewlekłe zaparcia (zwiększone ciśnienie w jamie brzusznej), podnoszenie ciężarów.

Naglące nietrzymanie moczu

Wyciek moczu poprzedzony uczuciem parcia naglącego (nagłej, niemożliwej do opanowania potrzeby oddania moczu). Dotyka 1/3 wszystkich chorych, jest to jeden z objawów zespołu pęcherza nadreaktywnego (OAB – overactive bladder). Przyczyną występowania tego rodzaju nietrzymania mogą być m.in. operacje miednicy mniejszej z uszkodzeniem unerwienia, przerost gruczołu krokowego oraz choroby neurologiczne. Coraz częściej występuje jako schorzenie idiopatyczne – nie udaje się odnaleźć przyczyny, które może być skojarzone z przewlekłym stresem. Często towarzyszy innym zaburzeniom czynnościowym np. zespół jelita drażliwego.

Mieszane nietrzymanie moczu

Wyciek moczu związany z parciem naglącym oraz wysiłkiem, kichaniem, kaszlem. Najbardziej niewdzięczna postać nietrzymania, bowiem nie daje się w leczeniu stosować tylko jednej metody terapeutycznej. Operacja założenia taśmy podcewkowej może paradoksalnie nasilić objawy.

 

Nietrzymanie moczu niezależnie od postaci jest bardzo negatywnie odbierane przez pacjentów, ponieważ, w ich opinii, powoduje znaczne pogorszenie jakości życia. Przede wszystkim utrudnia choremu funkcjonowanie w społeczeństwie i często zmusza do ograniczeń w relacjach społecznych, w tym w życiu towarzyskim, powodując spadek poczucia własnej wartości
i dyskomfort psychiczny. Generuje też wymierne koszty zarówno po stronie pacjentka jak i NFZ.

<script>
  (function(i,s,o,g,r,a,m){i[‘GoogleAnalyticsObject’]=r;i[r]=i[r]||function(){
  (i[r].q=i[r].q||[]).push(arguments)},i[r].l=1*new Date();a=s.createElement(o),
  m=s.getElementsByTagName(o)[0];a.async=1;a.src=g;m.parentNode.insertBefore(a,m)
  })(window,document,’script’,’https://www.google-analytics.com/analytics.js’,’ga’);

  ga(‘create’, ‘UA-99738737-1’, ‘auto’);
  ga(‘send’, ‘pageview’);

</script>